top of page
Search
  • Writer's pictureZehra Köse

SAHNE SENİN...

Bu hayatta son perdeye geldiğini düşünüyorsun değil mi? Senin için oyun bitti, sen bu hayat oyununda hiç başrol oldun mu peki? Doğduğundan itibaren varolduğun sahnede sen neredeydin? Gerçekten rolünü yaşadın mı yoksa mış gibi mi yaptın hep. Rol sırası geldiğinde elin ayağın titreyip repliğini söyleyemediğin oldu mu? Olmuştur, hemde çok. Tabi senin sahnen hep bir karmaşa, hep bir acıyla doluydu, kimse sana o sahneye çıkıp gerekeni yapman için yönlendirmedi ve cesaret vermedi biliyorum. Kendini hep başkalarının sahnesinde yardımcı oyuncu olarak gördün. Olduğun bu durumu da hep küçümsedin, repliğinin olmadığı bir sahnede durmak sana keyif vermedi ama rolü kapmak için de çaba sarf etmedin. Ettiysen de sana göre daha yetenekli ve becerikli aktörler vardı sahnede ve sıra sana zaten hiç gelmeyecekti; gelse de çok geç olacaktı. Halbu ki sahne hala senin, çünkü yaşadığın hayat senin hayatın, sadece bir adım atman ve önce kendin için birşeyler yapman gerekiyor. Utanıyorsun, sıkılıyorsun, öfkeleniyorsun, ailenden de göremediğin sevgiyi dışarda arıyorsun? Peki kendini ne kadar seviyorsun? Biliyorum çok yoruldun, acını hep içine içine akıtıyorsun, güçlüymüş gibi görünmeye çalışıp içinde en güçsüzü oynuyorsun. Gözyaşların hep içine içine akıyor. Şimdi harekete geçme zamanı, sana ait olan o sahneye çıkma ve kendi rolünü en iyi şekilde oynama zamanı. Yaşadığın her şey geçmişte kaldı; artık yok. Sadece duygusunu taşıyorsun; silkelen ve harekete geç. Bunu yapabilirsin, kendine, özüne, ruhuna güven. Her şeyin farkındayım ama olmuyor, olmuyorrrrrrrrr işte diyorsan, biz buradayız. Öğrenci hazır olduğunda, öğretmen gelir..


10 views0 comments

Comentários


bottom of page